Column

Het inburgeringsbeleid van Bourgeois: pappen en nathouden

Een column door Frank Creyelman


De beleidsnota Inburgering bevat weinig nieuws tegenover het beleid van de vorige Vlaamse Regering. Zoals dat vroeger al het geval was, wordt van allochtonen en immigranten in realiteit niet verwacht dat ze zich inpassen in onze Vlaamse en Europese modelcultuur. De uitgangspunten van dit inburgeringsbeleid zijn interculturaliteit en diversiteit. Volgens de beleidsnota is de culturele en etnische diversiteit in onze samenleving een feit en zal Vlaanderen als gevolg van de aanhoudende immigratie voort verkleuren. Dat laatste is zeker juist: de federale overheid zadelt Vlaanderen op met allerlei exotische volkeren uit al even exotische culturen. Indien deze regering het federale niveau niet kan overtuigen het roer drastisch om te gooien, zal onze samenleving inderdaad voort verkleuren en zal Vlaanderen de financiële en maatschappelijke kostprijs van die Belgische verkleuringswoede voort blijven betalen. Het federale immigratiebeleid lijkt in dezen wel een middel om de volkseigenheid van Vlaanderen op langere termijn kapot te maken. Misschien hopen sommigen in dit land uit de chaos en de mengelmoes die ontstaat, ooit nog eens een echte Belg te scheppen, iemand die geen voeling heeft met de cultuur of met het verleden van dit land. De beleidsnota gaat enerzijds uit van juiste feitelijkheden: Vlaanderen wordt inderdaad overspoeld door mensen met een andere culturele en maatschappelijke achtergrond. Het multi-etnische Vlaanderen is een feit, en op zich – als het niet verder uit de hand zou lopen – valt daar misschien nog mee te leven. Het Vlaams Belang heeft natuurlijk niets tegen andere kleuren of tegen andere etnische groepen. Maar waar we wel wat tegen hebben, is dat deze regering weigert een andere al even juiste feitelijkheid door te drukken. Die andere feitelijkheid is dat wij in Vlaanderen onderdeel zijn van de Europese beschaving met eigen normen en waarden, gewoonten en tradities. Vlaanderen is als het ware ons stukje op de planeet dat ons volk generatie na generatie heeft vormgegeven en geboetseerd. Ons land zegt wie wij zijn en wat onze plaats is in die Europese beschaving. Dat land is niet perfect, maar het is wel óns land. Men zou dus toch mogen verwachten van allochtonen en vreemdelingen dat ze daar enig respect voor hebben én dat ook de beleidsnota Inburgering door een zekere vaderlijke strengheid ervoor zou zorgen dat zij worden geholpen – lees: verplicht – om in te burgeren. Maar daar wringt het schoentje. De Vlaamse regering gaat uit van een maatschappijmodel waarin mensen samenleven op grond van gelijkwaardigheid met respect voor ieders eigenheid. Uiteraard zijn alle volkeren gelijkwaardig, maar onze Vlaamse en Europese modelcultuur moet vooraan staan. Dat is onvoldoende het geval. Democratie, vrije meningsuiting, gelijkwaardigheid van man en vrouw zijn in eerste instantie Europese normen en waarden, die niet overal ter wereld voet aan wal hebben gekregen. Met name de islamitische wereld is als de dood voor deze Europese beschavingsuitingen. Het zijn precies deze mensen – of ze nu al enkele decennia in ons land verblijven of pas zijn geïmmigreerd – die de meeste problemen kennen om zich in te burgeren.
Ook de beleidsnota geeft trouwens voorzichtig toe dat het inburgeren van moslims zeer moeilijk is. Voor onze fractie is dat niet zozeer zeer moeilijk, maar eerder bijna onmogelijk. Dat geldt natuurlijk niet voor die moslims die hun religieuze achtergrond als een stukje meegebrachte cultuur beschouwen, en er zich verder niet al te veel van aantrekken. Daar is meestal geen probleem mee, maar dat is niet de meerderheid. En het is zeker niet de groep die het sterkst ageert. Voor die andere groep moslims is integreren onmogelijk, omdat zij de Koran letterlijk nemen en de eigen cultuur als alleenzaligmakend beschouwen.
Maar het inburgeren van die groep moslims is niet alleen daarom onmogelijk. Het is ook onmogelijk omdat het inburgeringsbeleid niet is gericht op resultaatsverbintenissen, maar op een inspanningsverbintenis. Het is al voldoende dat men een poging onderneemt om Nederlands te leren en naar de inburgeringscursus komt, en men is zogenaamd ingeburgerd. De cijfers bewijzen dat. Heel het effectief afdwingbaar inburgeringsbeleid is in de praktijk een lachertje, met duizenden die zich straffeloos onttrekken aan hun inburgeringsverplichtingen en belachelijk lage straffen. Het Vlaams Belang vraagt dat verplichte inburgering wordt gekoppeld aan de toekenning van de verblijfsvergunning. Laat immigranten niet enkel een cursus afleggen maar ook zichzelf bewijzen via een inburgeringsexamen. Maar daar zien we allemaal niets van in deze beleidsnota. Er is in de praktijk totaal geen sprake van enige verscherping van het inburgeringsbeleid.
Laten we eindelijk ophouden met de vaagheid die kenmerkend is voor het huidige inburgeringsbeleid en overschakelen naar een duidelijk beleid van assimilatie aan de Vlaamse en westerse modelcultuur. Vul eindelijk deze beleidsnota aan met concrete eisen inzake strenge beperkingen aan de gezinshereniging, het sluiten van achterpoortjes voor misbruik van de asielwetgeving en stel in deze harde eisen aan de federale regering. Probeer eindelijk de noodzakelijke aanpassingen door te voeren in het inburgeringsbeleid om de doelgroep van de verplichte inburgering nog uit te breiden en een echt inburgeringsexamen in te voeren, gekoppeld aan een verblijfsvergunning. Zorg er eindelijk voor dat de integratie-industrie zich 100 percent kan inschakelen in het inburgeringsbeleid in plaats van tegen te werken en de islamisering van onze steden nog hand- en spandiensten te bewijzen.


Als de regering dat allemaal kan realiseren, dan kunnen wij zowel aan de autochtone inwoners van dit land als aan de nieuwe inwoners een toekomst bieden. Anders blijft het dweilen met de kraan open.




Categorie: