Nieuws

Franstaligen denken al post-belgisch

Eric Van Rompuy verwoordt het kort en krachtig: "Elke dag opent Le Soir met een Vlaams-vijandige verklaring. Het doet denken aan de FDF-krant van de jaren zestig en zeventig. Bijna oorlogstaal. Het pretentieus toontje waarmee ze over Vlaanderen schrijven verraadt ook een diepe minachting." Willen deze 'landgenoten' wel nog een gezamenlijk staatsproject? Wie de moed heeft om Le Soir te lezen kan inderdaad alleen maar vaststellen hoe vijandig deze 'landgenoten' dagelijks schrijven over alles wat Vlaams is. Reeds eerder hadden we het hierover in het artikel (hier... ) 'Le Soir voedt haat tegen Vlamingen'. De krant blijft uit hetzelfde vaatje tappen. Alleen al door de lectuur van de vijandige artikels over alles wat 'Vlaams' is moedigt Le Soir elke Vlaming aan om wat meer separatist te worden. Vooral Yves Leterme wordt hierbij graag en herhaaldelijk als schietschijf gebruikt, als representant van massaal veel Vlaamse kiezers die hiermee een 'blunder' begingen ('Monsieur 800.000 gaffes..'). Het editoriaal van maandag 9 juni, door adjunct-redacteur Luc Delfosse, puilt weer uit van de minachting in een vloed van pathetische termen. Onder de titel 'Is Yves Leterme een mol?' wordt de bedenking geopperd dat Leterme alleen maar naar de '16' gestuurd werd om het einde van België te bespoedigen. (eigen vertaling hieronder). In een ander artikel met de titel 'In een jaar zijn alle kwalen van Leterme erger geworden', wordt zelfs de rivaliteit tussen MR en PS er bijgesleurd. Eender wat is dus de schuld van de Vlamingen, verpersoonlijkt door de 'al of niet geveinzde onbekwaamheid' van Leterme. Op naar de volgende Vlaams-vijandige tekst: de dag daarop wordt een hele bladzijde gewijd aan de wijzigende publieke op inie in Noord en Zuid, met o.a. de peiling van Het Laatste Nieuws over de aanhangers van separatisme en het onderzoek van prof. Swyngedouw, volgens wie er slechts 9% van de Vlamingen separatist zouden zijn. In de inleiding over de hele breedte van de bladzijde schrijft David Coppi dat een "flagrante radicalisering van de publieke opinie in Vlaanderen" waar te nemen is, terwijl de redacteur zelf weet dat dit niet overeenstemt met het artikel daaronder van Véronique Lamquin en Dirk Vanoverbeke, want meteen voegt hij er tussen haakjes bij: ("alhoewel, zie hieronder de studie van Marc Swyngedouw"). In het betreffend artikel daaronder citeert men Swyngedouw, die een "redelijke stabiliteit in de communautaire houding van de Vlamingen" vaststelt. Het gaat er hier niet om of de peiling en de studie juist zijn, wel dat in de inleiding opnieuw gesteld wordt wat ten alle prijze moet bewezen worden, ook al klopt het niet met een verder eigen artikel: dat de Vlamingen 'radicaliseren'.

Eric Van Rompuy windt er geen doekjes rond op zijn website, zoals in de inleiding geciteerd. (Zie ook een uittreksels uit zijn webartikel van zondag 8 juni hieronder). In een interview in Het Laatste Nieuws van dinsdag 10 juni herhaalt hij zijn mening: "De Franstalige media zijn van Vlaanderen en de Vlamingen een vijandbeeld aan het creëren. Vandaag is Yves Leterme in de krant Le Soir omschreven als een mol die als premier maar één doel heeft: België ondergraven. De Vlamingen worden vergeleken met de Serviërs en de Albanese Kosovaren. Volgens de Franstaligen richten wij in de Vlaamse rand rond Brussel een 'taalzuivering' aan, zoals de Serviërs toen etnische zuiveringen aanrichtten. Dat één gemeenschap de andere gaat zwart maken bij de Verenigde Naties en de Europese Unie, dat is toch du jamais vu? De Franstaligen schilderen ons daar collectief af als racisten die hen discrimineren en als egoïsten die niet solidair met hen zijn."
'Pas d'avenir'? Le Soir en De Standaard werkten samen voor een reeks met honderd toekomstbeelden “Pas d’avenir? 100 projets” die van zaterdag 7 t/m donderdag 12 juni in Le Soir gepubliceerd werden. De Standaard plukt daaruit slechts een dertigtal voorstellen, die het presenteert als 'België - nieuwe formule'. Een bespreking hiervan is een thema op zich. In het kader van dit artikel is de bijdrage van een zekere Frederik Pieters ("32, internationaal actief in de pr-afdeling van een multinational") interessant. Zowel DS als Le Soir publiceerden op donderdag 12 juni zijn toekomstvisie van België, die eindigt met: ".. De patsituatie is dus compleet. En dit uit zich in het huidige immobilisme. Natuurlijk legt dit een enorme hypotheek op de toekomst, want noch België noch Vlaanderen staan er momenteel internationaal gezien echt goed voor, en onze positie verslechtert nog steeds. Dit zal negatieve gevolgen h ebben voor de zaken die de mensen echt belangrijk vinden: de koopkracht zal verder verlagen, de pensioenen zullen nog kleiner worden, de gezondheidszorg zal nog onbetaalbaarder worden, de werkloosheid stijgen. De enige uitweg die ik hiervoor zie is dat iedereen, en dus ook de Franstaligen, wel hun verantwoordelijkheid binnen een Belgische context (hoe die er dan ook uit moge zien) wil opnemen. Voorlopig valt dit aan Franstalige zijde helemaal niet waar te nemen, integendeel. De Franstalige houding getuigt eerder van een post-Belgisch denken, gekenmerkt door een totaal gebrek aan federale loyauteit, een manifest weigeren van de toepassing van de grondwet, territoriale eisen en een agressieve positionering tegenover de internationale gemeenschap. Het zal dan ook niet door de Vlamingen, maar door de Franstaligen zijn dat dit land finaal ten onder zal gaan. Helaas zal dit pas gebeuren nadat er een enorme verarming heeft plaatsgevonden bij de bevolking. We zullen ons pas van het Belgische karkas kunnen ontdoen nadat het volledig leeggezogen is, en wij erbij. Mijn prognose voor België over 20 jaar: staatkundig niet veel verschillend van de huidige situatie, maar verpauperd."

Wat beoogt Le Soir met zijn voortdurende hetze tegen de Vlamingen? Spreekt de krant alleen de taal van Maingain en het FDF om lezers te winnen of te behouden? Vandaag, 16 juni, wordt alweer tendentieus bericht, nu over een debat op 10 juni georganiseerd door Le Soir en De Morgen over de toekomst van Brussel, waar Kris Peeters zegde dat hij Brussel niet ziet als een volwaardig derde gewest naast Vlaanderen en Wallonië, maar als een gewest met een specifiek statuut. Daar maakt Le Soir op de eerste bladzijde dan van: 'Vlaanderen ontkent het Brussels Gewest'. Véronique Lamquin stelt in het editoriaal dat Brussel recht heeft op 'elementair respect', wat dat ook mag betekeken, maar het klinkt goed: het bewijst dat Vlaanderen dit 'elementair respect' niet heeft. Met haar woorden: "Aujourd’hui, le combat reprend. Pour dire à la Flandre que, oui, la Région bruxelloise a le droit de jouer dans la Belgique des grands. Comme la Flandre et la Wallonie. Non, tout n’est pas à recommencer. En vingt ans, la Région bruxelloise est devenue adulte. En avril, Demotte lui a offert le soutien des Wallons. La moitié du chemin est faite. Reste à convaincre la Flandre que le prix à payer pour Bruxelles s’appelle le respect élémentaire." (Volgens de verslaggeving in de binnenbladzijden van Le Soir zelf 'ontkent' Peeters het Brussels Gewest niet: "Mais surtout, le Premier flamand a une vision claire du pays, à court terme : une Belgique avec deux entités fédérées. Et Bruxelles ? Kris Peeters lui donne « un statut à part ». Dat is wel iets anders dan 'La Flandre nie la Région bruxelloise'). Le Soir geeft de strijd dus niet op: 'le combat reprend'.. Een strijd tegen al wat Vlaams is. (Over 'elementair respect' gesproken..) Van Rompuy is dus nog mild als hij spreekt van: 'Bijna oorlogstaal'.

Geeft Christophe Deborsu, perfect tweetalige journalist bij de RTBf, een voldoende verklaring voor die 'strijd'? In zijn maandelijkse rubriek in De Standaard schrijft hij op 23 april '08: ".. de rand rond Brussel krijgt nog veel aandacht in de Franstalige pers. De verklaring ligt voor de hand. De topman van een van de twee Franstalige omroepen woont in de rand. Mijn hoofdredacteur woont in de rand. Béatrice Delvaux, hoofdredactrice van Le Soir, woont in de rand. Daarnaast zijn de journalisten in de Franstalige redacties in hoofdzaak Brusselaars..." We worden toch niet voor racisten uitgemaakt omdat Delvaux (what's in a name..) verder in het Frans wil bediend worden door de administratie? Een feit staat vast: de minachtende en ophitsende taal van Delvaux en haar bende kan niets anders dan leiden tot een "flagrante radicalisering van de publieke opinie in Vlaanderen". Is het dat waar Le Soir met zijn strijd eigenlijk heen wil? A ls 'dit land finaal ten onder gaat', zal Delvaux en Co daar zeker een substantiële bijdrage toe geleverd hebben. Als dat hun bedoeling is, dan zijn ze er wel heel goed en professioneel mee bezig!
Le Soir, editoriaal van maandag 9 juni, door adjunct-redacteur Luc Delfosse:'Is Yves Leterme een mol?' En als Yves Leterme een mol was? En als de grote doorzichtige, blunderende en cholerische man uit Ieper in feite een van die doolhofachtige personnages in de stijl van Le Carré was, die zijn werkgevers - in dit geval de CD&V en haar klein ultranationalistisch kapelletje, de NV-A - alleen maar aan het hoofd van de staat gestuwd hadden om er het verval van aan het licht te brengen en dus er het einde van te bespoedigen? En indien de man die men eerste minister noemt alleen maar de '16' bekleedt om te bewijzen, door een absurde en verbijsterende accumulatie van al of niet geveinzde onbekwaamheid - wat toch nog zou grenzen aan de schone kunsten -, dat Vlaanderen en zijn met goud gevulde galjoenen voorgoed het ruime sop moet kiezen. Het gerucht, onzinnig, zwelt op en verspreidt zich over alle lagen van het koninkrijk. Feit is dat sinds een jaar en de verkiezingen die de Vlaamse christendemocraten en hun afschuwelijke bondgenoten terug aan de macht brachten, elk politiek discours, op elk ogenblik, teruggebracht wordt tot die ene en kwellende vraag: wat hebben wij nog gemeenschappelijk? En op deze oceaan van onzekerheid, van dreiging en gescheld, lijkt de vermoedelijke eerste minister te dobberen als een kurk. Hij verveelt ons, tussen twee golven van gemeenplaatsen in; bewerkt, tussen twee crisissen, zijn agenda; maakt veel ophef, tussen twee torpedo's, met zijn discours over de methode die openbaart dat hij er blijkbaar geen enkele heeft. Behalve de verrotting, natuurlijk. En als Yves Leterme slechts een mol was? Want, ten slotte: terwijl mijnheer Leterme zigzagt en de coalitie zich, noodgedwongen, gedraagt als een leger op veldtocht, die zich bezig houdt, zich zorgen maakt, gist, zich toelegt, scenario's schrijft, dialogeert en nadenkt over België, of eerder over wat haar zou kunnen opvolgen? Verbijsterde en/of ontmoedigde burgers; journalisten die gedwongen worden uit hun rol te stappen; die jongeren die sinds twee dagen in Le Soir stellingen bouwen; buitenlandse observatoren; vakbondsverantwoordelijken; universitairen.. En ondertussen graaft, graaft, graaft de man die men eerste minister gedoopt heeft...