Nieuws

VB vraagt Mechels plan voor aankoop en opstelling levensreddende defibrillatietoestellen

AEDtoestellen kunnen levens redden bij hartstilstand

In het Belgisch Staatsblad van 21 september 2006 verscheen de Wet op de automatische externe defibrillatie. Volgens deze wet mag ’Eenieder in het kader van een reanimatie een automatische externe defibrillator gebruiken...’. België volgt hiermee de trend van de meeste geïndustrialiseerde landen.
Onmiddellijke defibrillatie is de hoeksteen van de behandeling van hartstilstand. Hoe sneller defibrillatie na het begin van de hartstilstand plaatsvindt, des te beter de overleving. Bij een ventrikelfibrillatie op spoedgevallen en afdelingen voor intensieve zorg bedraagt het succes van defibrillatie bijna 100%. Als een hartstilstand buiten het ziekenhuis gebeurt, is de slaagkans veel kleiner.

In België krijgen naar schatting 10.000 personen een plotselinge hartstilstand buiten het ziekenhuis. Meestal is die het gevolg van een hartinfarct. Dat is een acuut zuurstofgebrek van de hartspier door een vernauwing of verstopping van een kransslagader die het hart van bloed voorziet.
Daardoor kan er een levensgevaarlijke hartritmestoornis ontstaan: ventrikelfibrillatie.
Op dat moment staat het hart niet echt stil, maar zal het supersnel en ongecontroleerd trillen. Er wordt geen bloed meer in het lichaam rondgepompt. De hersens krijgen geen zuurstof meer en het slachtoffer verliest bijna onmiddellijk het bewustzijn. Er is maar één manier om de fibrillatie te stoppen en het hart weer te laten pompen: het toedienen van een elektrische schok (=defibrillatie).

De ziekenwagen of de mobiele urgentiegroep (MUG) is echter dikwijls pas na een tiental minuten ter plaatse, en dan is het meestal al te laat. Na enkele minuten hartstilstand ontstaat er door het zuurstoftekort immers schade aan de hersenen van het slachtoffer. Het is dus heel belangrijk dat iemand die getuige is van de hartstilstand, direct begint met hartmassage en beademen. Zo wordt er bloed met zuurstof rondgepompt totdat de ziekenwagen of de MUG toekomt om de elektrische schok te geven.

Nog beter is als de omstaanders onmiddellijk zélf de elektrische schok zouden kunnen geven. Tot voor kort was dat ondenkbaar, omdat het toedienen van een elektrische schok bij reanimatie heel wat kennis en ervaring vereiste en bijgevolg een strikt medische handeling was (dus voorbehouden aan artsen). Maar nu zijn er draagbare toestellen die bij reanimatie zelf de diagnose van ventrikelfibrillatie kunnen stellen en een elektrische schok kunnen geven. Bijgevolg moet je helemaal geen dokter meer zijn om ze te kunnen bedienen. Die toestellen worden automatische externe defibrillator of AED genoemd.

Een AED is een draagbare defibrillator die op batterijen werkt. Sommige toestellen wegen niet meer dan 2 kg. Ze zijn uiterst eenvoudig te bedienen. De AED geeft gesproken instructies, zodat de gebruiker alleen maar de instructies moet opvolgen. Hij moet de borstkas van het slachtoffer ontbloten en er twee grote, zelfklevende elektroden op aanbrengen. Vervolgens analyseert het apparaat het hartritme van de patiënt. Bij een defibrilleerbaar ritme (ventrikelfibrillatie of snelle ventrikeltachycardie) laadt de AED zich op en geeft de instructie om de defibrillatieknop in te drukken. Sommige AEDs gaan de schok zelfs automatisch toedienen.

Het lijdt geen twijfel dat vroegtijdig defibrilleren veel levens kan redden. Maar daarvoor moet er wel voor gezorgd worden dat er op elk moment en overal een AED binnen handbereik is.

Daarom zijn sinds kort heel wat steden en gemeenten bezig met het plaatsen van dergelijke toestellen op drukke, openbare plaatsen. Mechelen mag in deze zeker niet achterblijven. Vandaar dat gemeenteraadslid Frank Creyelman in de gemeenteraad van 18 december zal voorstellen een Mechels plan voor de aankoop en opstelling van dergelijke toestellen op te maken.